۱۳۹۱ فروردین ۵, شنبه

درباره دوستی میان مردم ایران، اسرائیل (و فلسطین)

از زمان شروع کمپین دوستی میان مردم اسرائیل و ایران چند بار با این سوال برخورد کرده ام که "آیا اسرائیلی ها حاضرند کمی از عشق خود را به فلسطینی ها بدهند؟".

برداشت من این است که بسیاری از سوال کننده ها بر این باورند که مردم اسرائیل از همه سیاست های دولتشان حمایت می کنند. رونی، آغاز کننده کمپین نوشته: "هر وقت از تلويزيون ترجمه سخنان يک مقام جمهوری اسلامی ايران را می شنوم که از نابودی اسرائيل در يک جنگ سخن می گويد، با خود می گويم ترديدی نيست که اين فرد اصلاً نماينده همه ملت ايران نيست. بنا بر اين هر وقت شما ملت ايران نيز در تلويزيون خود سخنان يک اسرائيلی را شنيديد که از بمباران ايران حرف می زند، بدانيد که او نماينده همه ملت اسرائيل نيست". به نظرم درک این جملات از طرف یک ایرانی چندان سخت نباشد. حداقل سالهاست که ما ایرانی ها مدعی هستیم که با حکومتمان تفاوت داریم. همچنین می دانیم که در آخرین انتخابات اسرائیل، حذبی بیشترین رای را آورد که رهبرش ریاست هیات اسرائیلی در مذاکرات صلح با فلسطین را بر عهده داشت.  رهبر حذب طرفدار صلح شکست خورد، زیرا نتوانست با تندروها اعتلاف کند، در صورتی  که بیشترین رای را آورده بود. 


پیام های دوستی مردم ایران و اسرائیل اکنون در تمام روزنامه های مهم غربی عنوان و مورد استقبال و توجه افکار عمومی واقع شده. حداقلِ ستایش ها این گونه اند: "حتی اگر  طرفداران کمپین ساده لوح باشند، کارشان انسانی و قشنگ است".  عده ای امیدوارند که این حرکت، شروعی باشد برای نوع جدیدی از فعالیت های صلح طلبانه. 

کسی چه می داند، شاید اگر کمپین امروز پیروز شد و به نتیجه دلخواهش رسید، اسرائیلی ها و فلسطینی ها هم روزی چنین کمپینی به را به راه اندازند. 

جایی خوانده بودم تندروهای حذب توده در جلسه ای از بزرگترهاشان پرسیده بودند، چرا به فکر آزادی همه ملت ها نیستید؟ آیا آن ها برای شما مهم نیستند؟ جواب البته این بود: "ما هنوز نتوانسته ایم خودمان را آزاد کنیم. چگونه می توانیم از آزادی مردم دیگر کشورها حرف بزنیم."

Balatarin

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر