۱۳۹۰ بهمن ۱۶, یکشنبه

نکاتی در مورد شرکت یا عدم شرکت در تظاهرات بیست و پنجم بهمن

پیش نوشت: هدف از این نوشته، یادآوری چند نکته جهت تصمیم گیری بهتر - و نه آسان تر-  در مورد شرکت یا عدم شرکت در تظاهرات بیست و پنج بهمن می باشد. نه کسی را به شرکت در آن دعوت (دلیل) و نه کسی را منع می کنم.
---

یکم - به نظر می آید که تاریخ جنگ هر روز نزدیک تر می شود. به عقیده من یکی از دلایل آن، ناامیدی جامعه جهانی نسبت به تغییرات در حاکمیت ایران - چه از طرف مردم چه سیاسیون - می باشد. جنبش سبز - یا جنبش دموکراسی خواهی در ایران - می تواند با دست در گرفتن امور کشور از جنگی احتمالی جلوگیری کند (+). 

دوم - در دست گرفتن امور کشور از طریق خیابان بسیار پر هزینه خواهد. در ضمن جامعه جهانی به اصلاح طلبان وقت لازم برای اصلاح کشور را نخواهد داد (+).

سوم - حضور در خیابان به معنای پیروزی نیست. این حضور فقط در صورتی پیروزمندانه خواهد بود که دوام یا هدفی موقتی (برای مثال جلوگیری از یک اعدام) داشته باشد. این استدلال بر مبنای تجربیاتمان از حادثه کوی دانشگاه در زمان خاتمی تا کنون می باشد.

چهارم - دوام حضور، بستگی به جدی گرفته شدن تظاهرات بیست و پنج بهمن از طرف جامعه می باشد. شرکت در تظاهراتی کم تعداد، سرکوب خواهد شد. این نوع سرکوب که در سوریه تظاهرات بزرگی را به راه انداخت، در ایران باعث خانه نشیدن معترضین شد. مجید محمدی در این باره می نویسد (+):
"اکنون پس از بهار عرب بسیاری از خود می پرسند چرا معترضان ایرانی پس از کمتر از صد کشته در سال ۸۸ به خانه های خود برگشتند در حالی که معترضان سوری تا کنون بیش از پنج هزار کشته داده و هنوز از مبارزه دست نکشیده‌اند.
پاسخ در نوع نگرش نسل امروز است. آنها می خواهند حکومت موجود ساقط شود تا از زندگی و همه زیبایی‌هایش لذت ببرند و کسی در خانه و خیابان و محیط کار آنها را کنترل نکند. اما برای این هدف کسی نمی خواهد از لذت کوچک خود حتی سفر دو سه روزه به کنار خزر بگذرد چه برسد به آن که خود را به کشتن دهد."
 پنجم - حضور در خیابان در مرحله اول باید در وحله به خاطر خودتان باشد. برای آزادی و حقوق و آینده شخص شما. آزادی زندانیان سیاسی بر آینده شما نقش خواهد داشت. شرکت در خیابان وظیفه نیست، یک انتخاب آزادانه است. وبلاگ پیپ، قهوه، شکلات در این باره می نویسد:  

"اگر اینها هم مهم نباشد، چه بر این باور باشیم که جنبش سبز مرده است یا زنده، چه به شورای هماهنگی راه سبز اعتقاد داشته باشیم یا نه، اگر به وضعیتی که شورا به درستی ترسیم می کند اعتقاد دارید می توان به خیابان رفت. نه به خاطر جنبش سبز، نه به خاطر سست کردن بنیان های حکومت، نه به خاطر شهدا و اسرای جنبش بلکه به خاطر خودمان. به خاطر اعتراض به وضع موجود. به خاطر آزادی و به دلیل ساده ی فهمیدن. من این را مهم می دانم. گرچه با آنها حضور در جنبش را برای کسی توجیه نمی کنم.

شجاعت بدون عقلانیت شاید حماقت باشد اما گمان می کنم به خاطر فراموش شدن عقلانیت و سلطه حماقت باید شجاعت بخرج داد."
 ششم - ندای سبز آزادی واکنش‌ها به فراخوان بازگشت به خیابان را به خوبی بررسی کرده. از دست ندهید

Balatarin

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر