۱۳۹۰ آذر ۱۱, جمعه

جنگ و صلح (2) - اصلاح طلبان و مشکلی به نام زمان

هفته پیش،در مورد علت نمایش خیابانی بسیجی ها، نوشته بودم: "شاید هم یه خبرایی قراره بشه که روح ما هم خبری نداره". روحم خبر نداشت که قرار بوده سفارت انگلستان اشغال شود. هنوز هم حتی نمی دانم که این دو اصلن با هم ارتباط مستقیمی داشتند یا نه. حقیقتد این است: ما حتی نمی دانیم که آیا کل حکومت یا فقط قسمتی از آن در این ماجراجویی دست داشته. آیا این "حرکت" برای تضعیف احمدی نژاد در جامعه جهانی بوده یا نبوده؟ نمی دانیم. 

 سیاست خارجی حاکمان این قدر بی منطق شده، که نه تنها قابل پیش بینی نیست، بلکه حتی قابل حدس زدن هم نیست. گویا خلاقیت ذهنی ما در پیش بینی خراب کاری های آنها خیلی ضعیف است! نگاه کنید به سخنرانی امام جمعه تهران. در حالی که دولت دارد با التماس از غرب سعی در ترمیم خراب کاری انجام شده می کند، احمد خاتمی داد می زند "انگلیس نیاز به گوش مالی داشت". به قول یکی از دوستان اقدام علیه امنیت ملی از این واضح تر نیست.
ایران روز به روز منزوی تر می شود. نظام، یا بخشی از نظام که زورش می رسد، هر روز جامعه جهانی را بیشتر از گذشته تحریک می کند. در حرف و در عمل.

سوال من این است: اصلاح طلبانِ هنوز معتقد به اصلاح طلبی در درون نظام، چگونه می خواهند جلوی این همه حماقت را بگیرند؟ آیا اصلن برنامه ای وجود دارد یا به امید خدا نشسته اند؟ و چرا فکر می کنند که جهان، در صورت ادامه این وضع، به آن ها به اندازه کافی زمان خواهد داد تا یک روزی دست به کار شوند؟  آیا به این هم فکر می کنند که سیاستمداران جهانی نیز انسان هایی هستند بدون ظرفیتی بی انتها از حوصله؟ 

پی نوشت:
عده ای، برای مثال گروه بیست و پنج بهمن در فیسبوک و بعضی از دانشجویان دست به کار شده اند تا شاید تجمعی یا تظاهراتی  برای عاشورا و روز دانشجو به راه افتد. ولی گویا جامعه دلیلی نمی بیند ... 

Balatarin

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر